อย่างที่เราทราบกันดีว่าการประยุกต์ใช้วัสดุคอมโพสิตคาร์บอนไฟเบอร์ในเครื่องบินพาณิชย์ได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงจากชิ้นส่วนโครงสร้างรองไปเป็นชิ้นส่วนโครงสร้างหลัก ในเครื่องบินพาณิชย์ต่างประเทศขั้นสูงบางลำ (เช่น โบอิ้ง 787, แอร์บัส A350 เป็นต้น) การใช้วัสดุคอมโพสิตคาร์บอนไฟเบอร์ CFRP สูงถึงหรือเกิน 50% ด้วยซ้ำ
ในความเป็นจริง เหตุผลที่ต่างประเทศพัฒนาชิ้นส่วนโครงสร้างคอมโพสิตคาร์บอนไฟเบอร์สำหรับเครื่องบินพาณิชย์ ส่วนหนึ่งเนื่องมาจากโครงการวิจัย NASA-ACEE (Aircraft Energy Efficiency) ที่ริเริ่มโดยศูนย์วิจัย NASA ของ United States National Aeronautics and Space Administration ซึ่งมีเป้าหมาย เพื่อลดการใช้เชื้อเพลิงเครื่องบิน
คอมโพสิตเรซินเสริมคาร์บอนไฟเบอร์ (ต่อไปนี้จะเรียกว่า CFRP) มีคุณสมบัติที่ดีเยี่ยมหลายประการ เช่น ความแข็งแรงสูง โมดูลัสสูง ความต้านทานความล้าสูง และความถ่วงจำเพาะต่ำ เดิมที CFRP ใช้ในอุปกรณ์กีฬา และในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาได้ขยายไปสู่สาขาพลังงาน เช่น ถังแรงดันและกังหันลม รวมถึงสาขาการขนส่ง เช่น รถยนต์ การใช้วัสดุคอมโพสิตครั้งแรกบนเครื่องบินพลเรือนคือแผ่นพับด้านหน้าของเครื่องบินโบอิ้ง 707 (เส้นใยโบรอน/อีพอกซีเรซิน บินครั้งแรกในปี 1970) ตามมาด้วยการใช้วัสดุคอมโพสิตคาร์บอนไฟเบอร์ 3 ชนิด (T300/2544, T300/5209, AS/3501) บนสปอยเลอร์ของเครื่องบินโบอิ้ง 737 ในปี 1973
สาเหตุที่ต่อมามีการใช้ CFRP ในส่วนประกอบโครงสร้างหลักของเครื่องบินพาณิชย์ก็เนื่องมาจากโครงการโครงสร้างคอมโพสิตขั้นสูง (1977-1985) ซึ่งเป็นโครงการของ NASA-ACEE (ประสิทธิภาพพลังงานของเครื่องบิน) ที่ริเริ่มโดยศูนย์วิจัยแลงลีย์ของ NASA ในปี 1975 เพื่อ ลดการใช้เชื้อเพลิงของเครื่องบิน โครงการใช้ CFRP เพื่อลดน้ำหนักของเครื่องบินลง 25% ส่งผลให้การใช้เชื้อเพลิงลดลง 10-15%
